2Souls

we hebben onze trouwe krijger laten gaan bijna 30 aardse jaren heeft hij er op zitten
daarvan hebben wij 15 jaar van hem mogen genieten en leren. hij was sterk en doortastend liet zich niets vertellen
als hem iets niet zinde voelde je zijn spieren aanspannen en energie maken hij keek je dan aan en zo wist je dit is zijn grens.
of juist als hij naar het gras wilde dan moest je je eigen kracht en inzichten uit de kast halen om hem te begeleiden.

als groepsleider gekomen die de wind er goed onderhand hij zag en hoorde alles om hem heen. bij beet hij sloeg als de groep er een potje van maakte in zijn ogen. maar was er altijd voor ze als het nodig was. inmiddels was hij al een aantal jaren geen leider meer de kleine gipsy had die taak over genomen en het heeft hem wel een hele tijd gekost voor hij zich daar bij neer kon leggen hij regelde gewoon graag. zo mocht hij vaak voor op het veld staan om het gras daar op te eten en appels te bietsen bij mijn ouders en als na een paar  uur het niet meer de moeite was volgens hem werd er een onderzoek gestart en ontsnapte en ging over het vakantie park struinen en in de speel tuin gras eten.

hij genoot van zijn pensioen en het recht richten voor zijn spieren deden we zo nu en dan en dat was een een mooi gezicht hoe hij met zijn oudere lijf alles nog voor elkaar kreeg wat je vroeg en dan terug naar de groep liep met een mond vol paarden koekjes zo van ik heb het sporten er weer op zitten. de spiegel trainingen met volwassenen waren altijd geslaagt als obelix gekozen werd hij heeft menig mens geholpen zijn levens pad te( her)vinden.  de kinderstapritjes waren altijd feest hij was echt het populairste bij de kinder van het park .vele honderden fotos zijn er door de jaren heen van hem en de andere paarden gemaakt met kinderen die breed glimlachend op zijn rug zitten. zelf sinterklaas dragen en de kinden een onvergetelijke dag geven door op zijn rug te mogen zitten dat was echt een hoogte punt in zijn leven hij heeft zo genoten die dag

en toen kwam de dag  12 -10-2011  dat hij niet meer genoeg kracht had zijn lijf van 500 kilo omhoog te krijgen. in de weken daarvoor hadden we hem 2 keer wel weer overeind gekregen maar deze ochtend ging het hem en ons niet meer lukken en met mijn vader, frank en obelix besloten we dat het genoeg was hij heeft zoveel voor ons betekend. we wilde hem ( en dat hadden we hem ook belooft ) een waardig afscheid geven en toen we dat zeiden tegen elkaar en hem aan keken lach hij zijn hoofd op de baal stro die voor hem lag. dit was voor ons het signaal het is goed was .een half uur hebben we naast hem gezeten tegen hem gepraat en geknuffeld  hij is gaan slapen en dromen hij lag net als een hond met zijn benen te renen terwijl hij sliep,we zijden tegen elkaar hij rent vast al naar de andere kant. de dierenarts kwam en obelix heeft alles gezien en geen aanstalte gemaakt om op testaan 3 keer een prik gehad en alle stappen liet hij vreedzaam gebeuren zo blies hij in onze armen vol liefde zijn laatste adem uit voor deze keer

jongen we missen je iedere dag maar zijn je zo dankbaar voor alle jaren