2Souls

De reis naar klaus hempfling  1995-2011
Deze reis is begonnen in juni 1995. Er werd aan mij gevraagd de stallen op camping "De Witte Wieven" voor één jaar te runnen. Dat wilde ik wel,reed in die jaren op de vracht wagen naar polen, italie, denemarken . Er was dat jaar gezinsuitbreiding geweest 2 pups die voorlopig genoeg verzorging nodig hadden. We stonden al een aantal jaren op de camping en had al vaak gezien hoe ruw mensen met hun paard omgingen in die dagen. dus dacht dat kan anders

Het was maar voor 1 jaar dus werden er via via paarden en pony’s gehuurd bij een manege. 4 pony’s en 4 paarden. En dat werd de eerste beproeving voor mij. Hoe krijg je de mensen tevreden en hou je rekening met deze bijzondere paarden. Ze hadden allemaal een grote rug zak met elende van wat er in hun leven was gebeurt dankzij het gebruik door mensen.  4 van de 8 maar mochten worden gebruikt, Met de rest had ik teveel medelijden . Die hebben 4 maanden vakantie gehad hier.

Als mensen iets huren verwachten ze, zo bleek, dat ze er mee konden doen wat ze wilde en wanneer ze dat wilde. Deze menselijke gedachten was niet zo makkelijk met doorgewinterde manege paarden hahah. Die hadden zoveel mensenkennis dat het vaak een strijd werd voor de mensen wie zijn zin kreeg. Je voelt hem vast al aan komen. Als het mensen niet lukt het paard te laten doen wat ze willen, komt de zweep er aan te pas. En daar had ik problemen mee. Niet dat je paard een aanwijzing geeft, maar de frustratie die los komt bij mensen is zo intens en oneerlijk voor het paard. Zeker als het kinderen betreft wiens ouders langs de kant roepen dat ze harder moeten slaan. Menig keer heb ik de  pony’s beschermt en de kinderen er af gehaald. Maar net zo vaak kinderen met hun eigen pony uit de rijbaan verwijderd of aangesproken wegens misbehandeling in mijn ogen.

Mijn niveau van omgaan met paarden(dieren)was zo anders, zo vooruitstrevend in die tijd en nog steeds zie ik andere  behoeftes bij paarden. Het kon toch niet zo zijn dat alleen voor het plezier van mensen/kinderen  paarden maar moesten doen wat mensen leuk vonden (en ieder mens is verschillend dus het moest telkens anders)zonder naar het paard als geheel te kijken. Zijn fysieke en emotionele welzijn zijn net zo belangrijk in mijn ogen. Ik, traditioneel opgevoed in de paarden, die altijd al haar eigen weg ging en vaak de kant van de paarden koos boven die van vermaak door mensen. Wat een weerstand levert dat op.

Iets willen leren van een paard gaat met vallen en opstaan,  je zin willen hebben is iets heel anders. Nou dat ik heb  geweten. Ik ben uitgescholden, bedreigd, belogen, bedrogen door dezelfde mensen die zeiden van paarden te houden. En er geen moment over twijfelden ook hun eigen paard te slaan met een stuk glasfiber(zweep) van een meter als hij niet deed wat ze verwachten (wat dat dan ook mocht zijn). De meeste paarden moesten maar raden wat er bedoeld werd. Bepaalde mensen die ik tegen kwam, op deze ingeslagen weg, waren zo intens gemeen en gevoelloos naar paarden dat ik vaak de tranen over de wangen had lopen. Daardoor mochten er steeds minder mensen met deze paarden iets doen, wat natuurlijk meer en meer leidde tot onbegrip van beide kanten. Ik zal de vele details besparen om het positief te houden.

Na een jaar wist ik dat ik door wilde om het leven met paarden begrijpelijker te maken voor mensen.  Zodat zij als mens zichzelf leerde kennen en daardoor andere keuzes konden gaan maken tijdens de omgang.  Dus op zoek naar eigen paarden en dat werden om meerdere redenen tinkers te weten Mella(14), Lola (4) en Dinty(3). 1 maand later kwam Obelix(14) onze kudde nog versterken. Dinty had ik zelf niet uitgezocht, maar gelukkig wel gekregen. Het werd ons later duidelijk tijdens een reading (de 2e diepe kennis making met het medium schap ). Ze kreeg 9 maanden later de kleine Gipsy, een klein volhardend type die mij tot uitersten heeft gedreven op alle vlakken in mijn leven.

Zo was ik de trotse verzorger van 4 paarden ( later met gipsy 5). De vervelende opmerkingen over hoe en wat  ik deed gingen gewoon verder. Ze werden beoordeeld op hun uiterlijk (tinkers toen nog vrij onbekend) en niet om wie ze waren van binnen. Het bleek ook dat mijn eigen, toch nog wel traditionele aanpak, niet goed werkte bij deze gevoelige en mensschuwe paarden. Behalve obelix kwamen ze uit ierland waar harde aanpak met paarden gewoon is. Daar had ik me spijtig genoeg niet inverdiept. Paarden uit andere landen spreken letterlijk een ander (lichaams) taal, voor ons mensen die zich niet echt verdieot hebben in de taal van en voor het paard. Daardoor zijn de eerste  momenten samen echt nodig om elkaar (oppervlakkig) teleren kennen. En toch als kudde coordinator op te treden. Pas als dat gebeurt is gaat de relatie groeien en word hij steeds dieper en vertrouwder het lijkt wel in lagen tegaan.

 Een oud dorpsgenootje (zal haar Vera noemen) was bij , toen nog paardenfluisteraar genoemt Klaus Hempfling geweest en zij kon mij helpen. De verhalen waren zo prachtig hoe Klaus de paarden trainden en hoe snel de paarden veranderden. Ik raakte zo onder de indruk van haar mooie verhalen. en ze was er zo van overtuigt Dat ze dat kon. Ik gunde alle paarden op de wereld zo een omgang met mensen . Er werd een kraal gemaakt met lint en als eerste werd Dinty in gebracht. Ze was zo bang voor alles en iedereen, ik kon met veel geduld  zelf net iedere ochtend haar halster omdoen. Dus zij had het meeste hulp nodig. Vera zelf ging ook in de kraal en vele keren sprong Dinty eruit of ging dwars door het lint. Het werd geen succesverhaal in ieder geval. Ook met geen één van de andere paarden kreeg ze voor elkaar wat ze graag wilde laten zien. En ik teleurgesteld, want ik snapte er werkelijk niets van. ze vertelde het of dat het heel simpel was een week lang heeft ze het geprobeerd maar zonder enig verschil temaken. alle videos gekocht en zijn boek maar nu kan ik bedenken dat ik het kunstje wilde leren maar ja dat is bij klaus niet het geval.

Blijkbaar was die man zo speciaal, dat wij dat niet konden. Al onze paarden hadden wel een ding wat niet lukte. Bij Lola kon je niet alleen opstappen - Mella ging er steenvast vandoor - Dinty moest nog beleerd worden - Obelix kon je alleen met een stang bit rijden, anders was hij niet te sturen. Als ik het zo schrijf zie ik alles weer voor me en besef wat een waanzinnige weg we met z'n allen hebben doorlopen. Wat een uitdagingen had ik gekocht. Samen met Vera voor een deel de paarden beleerd zodat ze veilig bereden konden worden en ook buiten ritten gemaakt konden worden met ze. Best traditioneel, maar wel met liefde en gevoel, zodat ze graag mee gingen in de bak of naar het bos. later ook voor de wagen beleerd,op mijn eigen manier, met veel geduld en liefde. Ook bij het lesgeven was er al veel veranderd ten opzichte van mijn vroegere aanpak.  Als de mensen die kwamen wilden leren samenwerken met paarden, dan stopte ik al mijn positieve energie in die lessen, en dat zijn vele mooie uren geweest. De bos ritten waren een feest de mensen genoten van de paarden zo open en zelf ook genietend van hun leven als paard.

Maar toch bleef de drive, het nog anders te willen doen, kriebelen. De video’s altijd blijven bekijken en blijven genieten van hoe hij het deed. Maar nog steeds snapte ik niet hoe je dat nou voor elkaar kreeg. Niemand uit mijn omgeving had er verder iets mee en alleen als Klaus in Nederland (Limburg) was en je had een probleem met je paard  kon je komen,maar dacht dat is inmiddels niet meer het geval. Verder wist ik geen mogelijkheden om dit met je eigen paard te leren. Totdat ik in een advertentie las over Emiel Voest. Samen met mijn moeder daar naartoe. Ik was blij dat hij kon laten zien en vertellen wat er voor nodig was om het anders te doen. Een week later ging ik met Lola naar de eerste cursus in Ruinen, en er volgenden er meer.

Wat een fantastische tijd heb ik daar beleeft met Lola. het bleek dat we toch al een hele bijzondere band hadden samen. zeker in vergelijking met hoe andere daar tegen hun paard aan keken was ik al mijlen verder om met liefde , geduld en dankbaar heid samen tezijn ook al ging alles niet vanzelf .Thuis met de anderen paarden oefenen ( de grootste valkuil blijkt nu). De één was makkelijker dan de ander. Ieder keer als ik in ruinen geweest was, besefte ik hoe weinig ik nog steeds maar van het hele wezen dat paard heet wist. Ondanks dat het bij Emiel spiritueel gezien niet zo ver gaat, was ik er van overtuigt dat iedereen dit met zijn paard wilde beleven. Dus ben ik de applicatiecursus voor instructeurs gaan doen. Een jaar later mocht ik op deze manier trainingen gaan geven. Vele jaren heb ik met plezier op deze manier gewerkt en fantastische dingen beleefd, geleerd, ontvangen van mensen en paarden.

in de afgelopen jaren Vele jonge Paarden beleerd, onder het zadel en voor de wagen. Eerst nog zonder eigenaar nu alleen nog met eigenaar. Getraumatiseerde paarden geholpen, verreden paarden weer op de rit gekregen. Ook heb ik vele andere naturel horsemanship boeken gelezen. Een opleiding over het rechtrichten van paarden uit de stroming van Bent Braderup gedaan. Daar veel geleerd over fysieke stukken van een paardenlijf, het werken met kaptoom. Het aan de hand trainen van paarden is voor mij een waanzinnig stuk gereedschap om paarden weer goed in hun lijf en mentaal mee werkend tekrijgen .

Maar er bleef toch een leegte over, die niet opgevuld werd door een systeem of methode. De modellen die gebruikt worden, passen niet over ieder paard en zeker niet over ieder mens. De eigen unieke elementen van een paard worden door alle methoden gewist. Ik vind juist dat een paard zijn natuurlijke gedrag mag laten zien,(als je griep hebt ben je geen veilige leider voor een paard en wil hij zelf de leiding nemen dit is natuurlijk gedrag) dat is juist zo speciaal aan het samen zijn met paarden. De vele methodes werken zeker gemakelijk voor de mens, maar het paard wordt toch wel erg makkelijk vergeten. Ook al doen ze je geloven dat het paard van nature zus of zo leeft en handeld . Het is en blijft een menselijk interpretatie en daar zit nu juist het ontbrekenden stuk voor mij. Vanuit welke visie bekijken die leraren /leraressen hun eigen methodes.

eerst hebben mensen paarden moeten Domestiseren( honderden jaren geleden)
Domesticatie is een proces waarbij dieren door de mens worden gefokt om een nuttige functie te kunnen vervullen

De twee meest gebruikte definities voor domesticatie zijn:

1 Domesticatie is het tam maken van dieren, die daardoor afhankelijk worden van de mens. Het dier 'woont' als het ware bij de mens (Latijn: domicilium = woonplaats).

2 Domesticatie betreft een proces waarbij wilde dieren, door bepaalde vormen van kunstmatige selectie huisdierkenmerken gaan vertonen, waardoor de mens in staat is hen gemakkelijker te gebruiken.

Wij blijven namelijk als roofdieren strategieën en handelingen bedenken om het paard te laten doen wat wij graag zouden willen. We vergeten te kijken wat het het paard opleverd, zeker op de lange termijn. En omdat paarden vaak zo meegaand zijn en jammer genoeg ook blijven, kun je alle mogelijke toepassingen bedenken hoe je dat voor elkaar gaat krijgen. Honderden boeken zijn er inmiddels geschreven over het beleren van paarden, met de meest uiteen lopende handelingen, gedachten en toepassingen. De één liefdevol, de ander prestatiegericht, het is allemaal mogelijk.

dit is conditineren

Conditionering is van voorwaarden (condities) afhankelijk maken. Zo wordt onder geconditioneerd gedrag verstaan dat gedrag dat is aangeleerd, dat onder bepaalde condities tot stand komt en een gewoonte wordt.
Bekende condities zijn: bestraffen van ongewenst gedrag, belonen van gewenst gedrag.

Er zijn twee soorten van conditionering;

• Bij klassiek conditioneren wordt de ene prikkel vervangen door een andere prikkel.
• Bij operant conditioneren gaat het om de selectie van de juiste reactie (als gevolg van een bepaalde prikkel).

Klaus heeft bij zijn demonstraties in vele landen, laten zien dat juist het paard als je het paard een paard  laat zijn hij zoveel meer tebieden heeft . en ons kan laten voelen en beleven wat het is om totaal geacsepteerd teworden om wie je bent en niet om wat je kan. of als wie je je voor doet. ik heb altijd de wens gehouden hem eens live aan te zien werken. De samensmelting tussen hem en een paard heb ik nooit bij een ander kunnen ontdekken.

Maar altijd was er een stemmetje in mijn hoofd die zei nu nog niet, het is nog niet zover, jou tijd komt nog heb nog even geduld. Toen kwam zijn laatste boek op de markt en na dat gelezen te hebben, wist ik nu is de tijd daar. Zo geschreven/bekeken vanuit het wezen dat paard genoemd word. Ik wil graag eens aanwezig zijn bij de uitwisseling van die onbesproken taal tussen mens en paard, die onvoorwaardelijke eenheid, die als vanzelf ontstaat zonder plan of verwachte uitwerking.

Uit ervaring weet ik ook, dat wat je begrijpt met lezen nog niet hoeft betekenen dat je het ook live zo beleeft. Alle filmpjes die nu op youtube staan, zijn nieuwe en oude momenten ze spreken voor zich. De weg die hij bewandeld heeft is een diepe spirituele (bewuste) weg geweest. en ik ben ook opweg naar een bestemming : die van mezelf en dankbaar voor al zijn facceten die daarbij horen

dit was mijn verhaal voor ik naar klaus ben vertrokken samen met elien straatman